Hamlet - Duaya Dalmışken

Tam sırası bu işin, duaya dalmışken tam,
Farz et, görüverdim işini, uçtu, gitti uçmaya,
Öcüm de alınmış oldu. İyi de, düşünmek lazım iy’ce ;
Bir habis katlediyor babamı, bunun üzerine ben de,
O babanın tek oğlu, gönderiyorum o habisin canını
Cennete.
Böyle öç mü olurmuş; bu, izzet-ikram!
Babamı fena kıstırdıydı zevk-ü sefa içinde,
Günahları baharın kabak çiçekleri gibi açmış
Şimdi hesabı, vebali de onu Münkir-Nekir bilir,
Ama şu halimizle akıl erdirebildiğimiz kadar,
Cehennem azabı çekme de.Ya bu, tam tövbe-i istiğfara,
Öbür dünyaya göçe, tatile çıkarcasına hazır,
Şu ara onun canını almakla öç mü almış olacağım?
Ne münasebet!
Kınına gir kılıcım, değil böyle, meş’um bir fırsat bekle,
Sızıp kalmışken işretten veya gazaba gelmişken,
Veya fücur yatağında sefih, aşk üzerindeyken!
Yahut söve saya kumar oynarken, yahut bağışlanmaz
Ve tekrarı akla zarar bir halt karıştırırken,
Ser onu yere, döve döve yeri, göğü tabanları
Ruhu öyle bir diyara yollansın ki, cehennem
Cennet sayılır onun yanında. Annem bekliyor beni.
Bu, bir ilaçsa canını kurtaran, marazınla sürünesin diye!

HAMLET
William Shakespeare
Türkçesi: Can YÜCEL