Ophelia 2

Odamda oturmuş dikiş dikiyordum.
Prens Hamlet çıkageldi birden;
Gömleği çözük, başı bağrı açık;
Bağsız, düşük çorapları çamur içinde;
Benzi uçmuş, dizleri birbirine vurasıya titrek,
Ve öyle yürekler acısı bir bakış ki,
Cehennemden kaçıp gelmiş sanki
Gördüklerini anlatmaya…
Bu haliyle yürümez mi üstüme!
Bilmem efendimiz; ama korkarım öyle.
Bileğimi yakaladı, sımsıkı tuttu;
Sonra kolu yetesiye uzaklaştı geri geri,
Öteki eli gözleri üstünde, şöyle,
Resmimi yapmak ister gibi,
Öyle acı öyle derin bir ah çekti ki
Kendini paralamak, yok etmek istiyordu sanki, Sonra bıraktı beni ve, başı bana dönük,
Yürüdü hiç önüne bakmadan. Çıkıncaya kadar
Hep üstümde kaldı gözleri ışıl ışıl.

W. Shakespeare – Hamlet – Türkçesi: Sabahhattin EYÜBOĞLU – Perde II – Sahne I